Pierwszy numer wydany w lipcu 2017 r., zatytułowany „Czy znasz dziesięć przykazań Bożych?” dotyczył różnic pomiędzy Biblijną oraz Katechizmową wersją Dekalogu. Przypominam, że zgodnie z Biblią Dekalog zawiera przykazanie (drugie), które mówi:
Nie będziesz czynił żadnej rzeźby ani żadnego obrazu tego, co jest na niebie wysoko, ani tego, co jest na ziemi nisko, ani tego, co jest w wodach pod ziemią! Nie będziesz oddawał im pokłonu i nie będziesz im służył… (Ks. Wyjścia 20:14-6).
To przykazanie dane przez Boga wraz z pozostałymi dziewięcioma, nie powinno być przez ludzi pomijane. Aby to lepiej zrozumieć, zadajmy sobie pytanie: Po co Bóg dał ludziom przykazania?
Samo Pismo Święte wskazuje kilka powodów (celów), które Bóg miał na uwadze. Dzisiaj napiszę o trzech powodach.
- Nadanie Dekalogu było przede wszystkim skutkiem wiary Abrahama, a w jej rezultacie, skutkiem zawartego przez Boga z Abrahamem przymierza oraz obietnic danych jemu oraz jego potomnym.
Abraham, będący potomkiem Noego, dał wielokrotnie dowody swojego posłuszeństwa Bogu i ogromnej wiary. Wywodził się on z miejscowości Ur położonej najprawdopodobniej w północnej części ówczesnej Mezopotamii, nieopodal miasta Haran i rzeki Eufrat (terytorium dzisiejszej Turcji). Z rozdziału 24 Księgi Jozuego wynika, że mieszkańcy tej miejscowości, łącznie z Terachem – ojcem Abrahama, służyli cudzym bogom. W rozdziale dwunastym Księgi Rodzaju czytamy jednak, że ojciec Abrahama opuścił Ur i wraz z Abrahamem, jego żoną Saraj oraz ze swoim wnukiem Lotem udał się do miejscowości Haran. Tam w rezultacie wiary, którą miał Abraham, Bóg wezwał go do opuszczenia domu Jego ojca i wyjścia z ziemi rodzinnej do kraju, który mu wskaże:
Pan rzekł do Abrama: Wyjdź z twojej ziemi rodzinnej i z domu twego ojca do kraju, który ci ukażę. Uczynię bowiem z ciebie wielki naród, będę ci błogosławił i twoje imię rozsławię: staniesz się błogosławieństwem. Będę błogosławił tym, którzy ciebie błogosławić będą, a tym, którzy tobie będą złorzeczyli, i ja będę złorzeczył. Przez ciebie będą otrzymywały błogosławieństwo ludy całej ziemi. (Ks. Rodzaju 12:1-3).
Z uwagi na to, że Abraham bardzo długo nie miał dzieci, obawiał się, że nie będzie miał komu zostawić swojego dziedzictwa i w rezultacie przypadnie one jego słudze – Eliezorowi z Damaszku. Bóg obiecał mu jednak, że to jego synowi przypadnie jego dziedzictwo (Ks. Rodzaju 15:4). Zapowiedział Abrahamowi również, że jego potomkowie będą przez 400 lat w Egipcie, a następnie wyjdą z tego kraju i otrzymają ziemię „od Rzeki Egipskiej aż do wielkiej rzeki Eufrat”:
I wtedy to Pan rzekł do Abrama: Wiedz o tym dobrze, iż twoi potomkowie będą przebywać jako przybysze w kraju, który nie będzie ich krajem, i przez czterysta lat będą tam ciemiężeni jako niewolnicy; aż wreszcie ześlę zasłużoną karę na ten naród, którego będą niewolnikami, po czym oni wyjdą z wielkim dobytkiem. …Wtedy to Pan zawarł przymierze z Abramem, mówiąc: Potomstwu twemu daję ten kraj, od Rzeki Egipskiej aż do wielkiej rzeki Eufrat (Ks. Rodzaju 15:13-14,18).
W rezultacie wiary Abrahama, Bóg zawarł z nim oraz jego potomstwem przymierze, a także złożył wiele obietnic, jak chociażby te z rozdziału 17 Księgi Rodzaju:
A gdy Abram miał dziewięćdziesiąt dziewięć lat, ukazał mu się Pan i rzekł do niego: Jam jest Bóg Wszechmogący. Służ Mi i bądź nieskazitelny, chcę bowiem zawrzeć moje przymierze pomiędzy Mną a tobą i dać ci niezmiernie liczne potomstwo. Abram padł na oblicze, a Bóg tak do niego mówił: Oto moje przymierze z tobą: staniesz się ojcem mnóstwa narodów. Nie będziesz więc odtąd nazywał się Abram, lecz imię twoje będzie Abraham, bo uczynię ciebie ojcem mnóstwa narodów. Sprawię, że będziesz niezmiernie płodny, tak że staniesz się ojcem narodów i pochodzić będą od ciebie królowie. Przymierze moje, które zawieram pomiędzy Mną a tobą oraz twoim potomstwem, będzie trwało z pokolenia w pokolenie jako przymierze wieczne, abym był Bogiem twoim, a potem twego potomstwa. I oddaję tobie i twym przyszłym potomkom kraj, w którym przebywasz, cały kraj Kanaan, jako własność na wieki, i będę ich Bogiem (Ks. Rodzaju 17:1-8).
Podkreślić należy, że Bóg zawierając przymierze z Abrahamem zalecił mu: Służ Mi i bądź nieskazitelny.
- W rezultacie przymierza z Abrahamem i danych jemu obietnic, Dekalog był również elementem przymierza zawartego przez Boga z Izraelitami i Mojżeszem, który w tym celu wstąpił na górę Synaj. Bardzo istotne słowa tego przymierza zawiera rozdział 19 Drugiej Księgi Mojżeszowej:
Mojżesz wstąpił wtedy do Boga, a Pan zawołał na niego z góry i powiedział: Tak powiesz domowi Jakuba i to oznajmisz Izraelitom: Wyście widzieli, co uczyniłem Egiptowi, jak niosłem was na skrzydłach orlich i przywiodłem was do Mnie. Teraz jeśli pilnie słuchać będziecie głosu mego i strzec mojego przymierza, będziecie szczególną moją własnością pośród wszystkich narodów, gdyż do Mnie należy cała ziemia. Lecz wy będziecie Mi królestwem kapłanów i ludem świętym. …. (Ks. Wyjścia 19:3-6).
Przymierze Mojżeszowe oprócz przepisów zawartych w Dekalogu obejmowało również przepisy regulujące życie społeczne (Ks. Wyjścia 21:1 – 24:11) oraz przepisy regulujące życie religijne (Ks. Wyjścia 24:12 – 31:18) – łącznie 613 przykazań, których streszczeniem był Dekalog. Oba przymierza, zarówno te zawarte przez Boga z Abrahamem, jak również te zawarte z Mojżeszem, nie były przymierzami pomiędzy równymi podmiotami, lecz w całości zostały podyktowane przez Boga, w związku z czym nie podlegały i nadal nie podlegają negocjacji i zmianom. Bóg szczególnie podkreślił znaczenie zakazu sporządzania posągów i podobizn w celach kultu, co ponownie potwierdzają słowa z rozdziału czwartego Księgi Powtórzonego Prawa:
Strzeżcie się, byście nie zapomnieli przymierza Pana, Boga waszego, które zawarł z wami, i nie uczynili sobie wyobrażenia w rzeźbie tego wszystkiego, co wam zabronił Pan, Bóg wasz. Bo Pan, Bóg wasz, jest ogniem trawiącym. On jest Bogiem zazdrosnym. Gdy wydacie na świat synów i wnuków i dożyjecie starości w tym kraju, a sprzeniewierzycie się i uczynicie sobie posągi, podobiznę czegokolwiek, czyniąc to, co jest złe w oczach Pana, waszego Boga, drażniąc Go: biorę dziś niebo i ziemię przeciwko wam na świadków, że prędko zostaniecie wytraceni z powierzchni ziemi, do której idziecie przez Jordan, aby ją posiąść. Niedługo bawić będziecie na niej, gdyż na pewno zostanie wytępieni. Rozproszy was Pan między narodami i mało z was zostanie wśród obcych ludów, dokąd was Pan uprowadzi do niewoli. Będziecie tam służyli bogom obcym: dziełom rąk ludzkich z drzewa i z kamienia, które nie widzą, nie słyszą, nie jedzą i nie czują. Wtedy będziecie szukali Pana, Boga waszego, i znajdziecie Go, jeżeli będziecie do Niego dążyli z całego serca i z całej duszy. (Ks. Powt. Prawa 4:23-29).
- Trzecim powodem nadania Dekalogu (ale nie ostatnim) było to, że postępowanie zgodne z jego prawami było dobre w oczach Boga i niezbędne do tego, aby Izraelitom się dobrze wiodło i aby zachował ich przy życiu, zgodnie ze słowami:
Będziecie pilnie strzec polecenia Pana, Boga waszego, Jego świadectwa i praw, które wam zlecił. Czyń, co jest prawe i dobre w oczach Pana, aby ci się dobrze powodziło i abyś wreszcie wziął w posiadanie piękną ziemię, którą poprzysiągł Pan przodkom twoim, wypędzając przed tobą wszystkich wrogów twoich. Tak zapowiedział Pan. Gdy syn twój zapyta cię kiedyś: Jakie jest znaczenie tych świadectw, praw i nakazów, które wam zlecił Pan, Bóg nasz?, odpowiesz swojemu synowi: Byliśmy niewolnikami faraona w Egipcie i wyprowadził nas Pan z Egiptu mocną ręką. Uczynił na oczach naszych znaki i cuda wielkie przeciwko Egiptowi, faraonowi i całemu jego domowi. Wyprowadził nas stamtąd, by iść z nami i przyprowadzić nas do ziemi, którą poprzysiągł dać przodkom naszym. Wtedy rozkazał nam Pan wykonywać wszystkie te prawa, bać się Pana, Boga naszego, aby zawsze dobrze nam się wiodło i aby nas zachował przy życiu, jak to dziś czyni. Na tym polega nasza sprawiedliwość, aby pilnie przestrzegać wszystkich tych poleceń wobec Pana, Boga naszego, jak nam rozkazał (Ks. Powt. Prawa 6:17 – 25).
Podsumowując, zauważyć należy, że Bóg w Przymierzu Mojżeszowym, nakazał Izraelitom przestrzeganie wszystkich przykazań. Potwierdzają to również te słowa:
Będziesz się bał Pana, Boga swego, zachowując wszystkie Jego nakazy i prawa, które ja tobie rozkazuję wypełniać, tobie, twym synom i wnukom po wszystkie dni życia twego, byś długo mógł żyć (Ks. Powt. Prawa 6:2).
Wszystkie cytaty pochodzą z Biblii Tysiąclecia, ze strony internetowej http://www.biblia.info.pl.
