8. Prostujcie drogę Pańską, jak powiedział prorok Izajasz.

Są to słowa Jana Chrzciciela zapisane w pierwszym rozdziale Ewangelii wg Św. Jana.

Co znaczą te słowa?

W rozdziale 40 Księgi Izajasza, do którego nawiązał Jan Chrzciciel, czytamy.

(3) Głos się rozlega: Drogę dla Pana przygotujcie na pustyni, wyrównajcie na pustkowiu gościniec naszemu Bogu! (4) Niech się podniosą wszystkie doliny, a wszystkie góry i wzgórza obniżą; równiną niechaj się staną urwiska, a strome zbocza niziną gładką. (5) Wtedy się chwała Pańska objawi, razem ją wszelkie ciało zobaczy, bo usta Pańskie to powiedziały. (6) Głos się odzywa: Wołaj! – I rzekłem: Co mam wołać? – Wszelkie ciało to jakby trawa, a cały wdzięk jego jest niby kwiat polny. (7) Trawa usycha, więdnie kwiat, gdy na nie wiatr Pana powieje. Prawdziwie, trawą jest naród (Ks. Izajasza 40:1-31).

Słowa te uświadamiają nam, że wszelkie ciało jest niczym w obliczu Boga. Nie ma takich obiektów na Ziemi – gór, głębin morskich, istot żywych, zjawisk przyrodniczych, czy we wszechświecie – gwiazd, galaktyk, które mogłyby coś wobec Niego znaczyć. Żaden człowiek, choćby był najwyższy, najsilniejszy, najpotężniejszy z uwagi na swoją pozycję w społeczeństwie, państwie, czy jakiejkolwiek organizacji, nie może się Jemu równać, i każdy, jest wobec Niego jak trawa, która usycha. Każdy człowiek wcześniej czy później umiera i jest wobec tego faktu bezsilny, niech się zatem wobec Niego uniży. Niecierpliwi i gwałtowni ludzie o ostrych charakterach niech złagodnieją. Nie tylko człowiek jest niczym wobec Boga, ale również całe narody, państwa, organizacje, itd. itp. W dalszej części 40 księgi Izajasza czytamy:

(15) Oto narody są jak kropla wody u wiadra, uważa się je za pyłek na szali. Oto wyspy ważą tyle co ziarnko prochu. (16) I lasów Libanu nie starczy na paliwo ani jego zwierzyny na całopalenie. (17) Niczym są przed Nim wszystkie narody, znaczą dla Niego tyle co nicość i pustka. (18) Do kogóż to przyrównacie Boga i jaki obraz zastosujecie do Niego? (19) Ludwisarz odlewa posąg, a złotnik powleka go złotem i srebrne łańcuszki wykuwa. (9a) Pomagają sobie jeden drugiemu – i mówią nawzajem do siebie: Śmiało! (9b) Ludwisarz zachęca złotnika, a wygładzający młotem – tego, co kuje na kowadle; ocenia sprawnie: W porządku; i umacnia gwoźdźmi posąg, żeby się nie zachwiał. (20) Kogo nie stać na taką ofiarę, wybiera drzewo nie próchniejące; stara się o biegłego rzeźbiarza, żeby trwały posąg wystawić.

Żaden posąg i żadne dzieło człowieka nie może się równać Bogu! Nie ma nic takiego, co by się Jemu mogło równać! Wszystko jest wobec Niego jak pustynia. Powtórzmy więc: (18) Do kogóż to przyrównacie Boga i jaki obraz zastosujecie do Niego?

Niech się wszystkie góry i wzgórza obniżą; równiną niechaj się staną urwiska, a strome zbocza niziną gładką. Wtedy się chwała Pańska objawi. I objawiła się. Jezus Chrystus Syn Boży jako dziecię przyszedł na świat aby poprzez Niego stała się łaska i prawda. (Ew. Jana 1:17).

Łaska i prawda, ponieważ człowiek, chociażby był niezmiernie bogaty, potężny, wpływowy, wykształcony, sprytny, religijny i choćby zyskał podziw całego świata, a także choćby był bardzo pracowity, i niezmiernie zdolny i dobrze zorganizowany, i miał wszystkie „naj”, nie ma możliwości uzyskania zbawienia i życia wiecznego bez łaski Boga. A ta objawiła się poprzez to, że Jezus Chrystus, Syn Boży narodził się w ciele, dał świadectwo o Bogu, swoim Ojcu, a następnie wypełnił Jego wolę i umarł za grzechy całego świata i Twoje również. Jan Chrzciciel, za treścią Księgi Izjasza uznał, że nie jest godny odwiązać rzemyka u Jego sandała.

Pismo Święte nazywa Jezusa Słowem, które było u Boga:

(1) Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo. (2) Ono było na początku u Boga. (3) Wszystko przez Nie się stało, a bez Niego nic się nie stało, co się stało. (Ew. Jana 1:1-51)

Po drugie Jezus nazwany został Światłością:

(4) W Nim było życie, a życie było światłością ludzi, (5) a światłość w ciemności świeci i ciemność jej nie ogarnęła. (Ew. Jana 1:1-51).

(12) A oto znów przemówił do nich Jezus tymi słowami: Ja jestem światłością świata. Kto idzie za Mną, nie będzie chodził w ciemności, lecz będzie miał światło życia. (Ew. Jana 8:1-59).

(6) Odpowiedział mu Jezus: Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie. (Ew. Jana 14:4-7).

Oznacza to, że nikt nie jest zdolny zbawić się mocą swoich zasług, bo wszyscy są niczym wobec Boga. Zbawić człowieka może jedynie wiara w Boga i Jego Syna Jezusa Chrystusa, jak napisano:

(47) Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Kto /we Mnie/ wierzy, ma życie wieczne. (48) Jam jest chleb życia. (49) Ojcowie wasi jedli mannę na pustyni i pomarli. (50) To jest chleb, który z nieba zstępuje: kto go spożywa, nie umrze. (51) Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba. Jeśli kto spożywa ten chleb, będzie żył na wieki. Chlebem, który Ja dam, jest moje ciało za życie świata. …(54) Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym. (55) Ciało moje jest prawdziwym pokarmem, a Krew moja jest prawdziwym napojem. (56) Kto spożywa moje Ciało i Krew moją pije, trwa we Mnie, a Ja w nim. (57) Jak Mnie posłał żyjący Ojciec, a Ja żyję przez Ojca, tak i ten, kto Mnie spożywa, będzie żył przeze Mnie. (58) To jest chleb, który z nieba zstąpił – nie jest on taki jak ten, który jedli wasi przodkowie, a poumierali. Kto spożywa ten chleb, będzie żył na wieki. (Ew. Jana 6:1-71).

Co to znaczy spożywać ciało Jezusa i pić Jego krew? Skoro Jezus wypowiedział te słowa w czasie, kiedy żył, z całą pewnością nie chodzi w nich o Jego fizyczne ciało i fizyczną krew. A jednak Jezus powiedział, że to właśnie Jego Ciało jest prawdziwym chlebem, prawdziwym pokarmem dającym życie wieczne. Aby to zrozumieć, zwróćmy uwagę na Jego słowa, kiedy powiedział co jest Jego pokarmem:

(34) Powiedział im Jezus: Moim pokarmem jest wypełnić wolę Tego, który Mnie posłał, i wykonać Jego dzieło. (Ew. Jana 4:1-54)

Zwróćmy również uwagę na przytoczony powyżej zapis: Chlebem, który Ja dam, jest moje ciało za życie świata. Oznacza to, że Jezus dobrowolnie poniósł śmierć, oddając swoje ciało i swoją krew jako ofiarę przebłagalną za grzechy świata. Człowiek może zostać zbawiony więc tylko wtedy, kiedy uwierzy w Jezusa i Jego ofiarę na krzyżu oraz przyjmie Jego łaskę. Ofiara ta złożona została przez Jezusa jeden jedyny raz i nikt więcej nie może jej powtórzyć, bo żadne działanie człowieka nie może dać nikomu życia wiecznego. Ta ofiara za grzechy mogła być złożona tylko i wyłącznie przez Jezusa Chrystusa. Bo tylko On jest tym który został posłany przez Boga w tym celu. Tylko On jest światłością, prawdą i tylko On jest Słowem, które było u Boga. Zatem to nie chleb wytworzony przez człowieka staje się ciałem Jezusa i jest pokarmem, który daje życie wieczne. Ci, którzy spożywają chleb fizyczny, jak napisano powyżej, poumierali, i wcale nie chodzi tu tylko śmierć fizyczną, ale o to, że nie mają oni życia wiecznego Bo skoro człowiek sam nic wobec Boga nie znaczy, to tym bardziej nie jest zdolny do wytworzenia czegokolwiek, co mogłoby znaczyć cokolwiek wobec Boga. Człowiek nie jest więc zdolny do wykonania czegokolwiek, co mogłoby stać się ciałem Jezusa na żądanie człowieka, na jego polecenie, czy życzenie. To Bóg dał człowiekowi chleb, pokarm, który daje życie wieczne, a którym jest nauka Jezusa i Jego ofiara na krzyżu za grzechy wszystkich ludzi. Kto karmią się tymi słowami jak chlebem, to znaczy uwierzył w te słowa, nimi żyje i w nich pokłada nadzieję, ma życie wieczne z Jego łaski. Potwierdzają to poniższe słowa:

(24) Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Kto słucha słowa mego i wierzy w Tego, który Mnie posłał, ma życie wieczne i nie idzie na sąd, lecz ze śmierci przeszedł do życia (Ew. Jana 5:1-47).

Wszystkim, którzy uwierzyli w Jezusa i przyjęli Bożą łaskę, dał prawo stać Jego dziećmi (Ew. Jana 1:12). Zatem zbawienie jest z łaski okazanej przez Boga, a nie z uczynków człowieka, aby się kto nie chlubił, jak napisano:

(8) Łaską bowiem jesteście zbawieni przez wiarę. A to pochodzi nie od was, lecz jest darem Boga: (9) nie z uczynków, aby się nikt nie chlubił. (List do Efezjan 2:6-12).